MODLITWA JUBILEUSZOWA
na 800-lecie Zakonu


Boże, Ojcze miłosierdzia,
który powołałeś św. Dominika
na pełnego wiary
wędrownego kaznodzieję
i głosiciela łaski;
wylej na nas
Ducha Chrystusa Zmartwychwstałego,
abyśmy przygotowując się
do Jubileuszu Zakonu,
wiernie i z radością głosili
Ewangelię pokoju.

Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Akta kapituły generalnej w Bolonii


Rozdział V
O Rodzinie Dominikańskiej

Wstęp

146. Rodzina Dominikańska ma swoje korzenie w powołaniu i charyzmacie Dominika Guzmana, głosiciela Ewangelii Jezusa Chrystusa. Na przestrzeni wieków ten charyzmat był ożywiany na różne sposoby i wcielał się w nowe lub stare formy życia mężczyzn i kobiet, młodzieży i ludzi dorosłych, którzy na wezwanie Ducha Świętego i pod Jego natchnieniem decydowali się wstąpić na drogę kaznodziejstwa.
Od ciszy klasztornej do wrzawy młodzieżowych spotkań, od spokoju szkolnej klasy do fabrycznego huku, od szpitalnego cierpienia do pełnej poświęcenia pracy misjonarzy, charyzmat Dominika Guzmana daje tym, którzy poszli w jego ślady, jedność między życiem i powołaniem.
Pozytywne doświadczenie wspólnej pracy w kształceniu, modlitwie i sprawowanych funkcjach w Rodzinie Dominikańskiej oraz potrzeba głoszenia Dobrej Nowiny zachęcają nas do dalszego rozszerzania, przy wzajemnym wspieraniu się i współpracy, różnorakich aspektów powołania dominikańskiego, stanowiącego o naszej funkcji w Kościele i w świecie, nie naruszając autonomii i istoty Zakonu.
Chociaż generał Zakonu w wierności duchowi Świętego Dominika odgrywa tę samą rolę we wszystkich wspólnotach, należy mieć na względzie fakt, że jego związek z nimi jest zróżnicowany. Tak więc, według Konstytucji, sprawuje pełną władzę nad swymi współbraćmi; mniszki natomiast, których własna Konstytucja została zatwierdzona przez Watykan, ślubują mu posłuszeństwo jako jedynemu i bezpośredniemu przełożonemu zwyczajnemu (por. LCM 238). Co do fraterni świeckich oraz kapłańskich, ich związek z generałem ma charakter szczególny; jeśli zaś chodzi o zgromadzenia sióstr i instytuty świeckie, są one w pełni niezależne.
W 1983 roku w Bolonii, na Spotkaniu Rodziny Dominikańskiej, różne wspólnoty uznały generała Zakonu za następcę Świętego Dominika, który jest początkiem i znakiem jedności Rodziny Dominikańskiej. Jako taki udziela, osobiście bądź za pośrednictwem jednej z istniejących już wspólnot, pozwolenia na włączenie do Zakonu.
U progu jubileuszowego roku 2000, odpowiednio do zaleceń Kapituły Generalnej w Caleruega (1995), uważamy za stosowne skupienie w najbliższych latach uwagi na spotkaniach narodowych i regionalnych, a także na Spotkaniu Rodziny Dominikańskiej w roku 2000, które, podążając śladem Sympozjum w Bolonii, zaproszą przedstawicieli poszczególnych wspólnot do wspólnej modlitwy i refleksji w duchu dominikańskiego powołania oraz do współpracy w imię naszego wspólnego posłania.


Zakon Kaznodziejski i Rodzina Dominikańska

147. W ostatnich latach nazwy Zakon Kaznodziejski i Rodzina Dominikańska często używane były zamiennie. Każde z pojęć ukazuje życie dominikańskie z innej perspektywy. Uważamy, że nadeszła odpowiednia chwila na wyjaśnienie tego problemu, by wspólnoty Rodziny Dominikańskiej doszły do wzajemnego porozumienia.

Polecenia

148. Polecamy, by Międzynarodowa Komisja Rodziny Dominikańskiej wyznaczyła grupę wykwalifikowanych osób mającą za zadanie:
1. przestudiowanie i wyjaśnienie różnicy pomiędzy Zakonem Kaznodziejskim a Rodziną Dominikańską
2. przesłanie wyników do krajowych zgromadzeń Rodziny Dominikańskiej do przedyskutowania i skomentowania.

Kapituła Generalna proponuje Komisji pod rozwagę następujący tekst:

Słowo "Zakon" należałoby rozumieć jako zadanie o specyficznym charakterze lub misję, która skupia powszechnie uznaną grupę osób, mającą za zadanie wypełnienie tej misji. Zadaniem naszego Zakonu jest głoszenie Słowa Bożego (Konstytucja Podstawowa 1).
"Zakon Kaznodziejski" odnosi się do zgromadzenia zakonnego tych wszystkich, którzy poprzez swe zaangażowanie społeczne są wcieleni w uznaną przez Kościół Powszechny misję dominikańską.
Zakon stanowi rodzinę. Kaznodziejstwo nie jest bowiem skierowane wyłącznie do poszczególnych osób; dopiero tworząc wspólnotę może wydać swoje owoce.
"Rodzina" to metafora wyrażająca doświadczenie wzajemnej przynależności, dzielenie tego samego imienia i tych samych korzeni, pomoc i wzajemne, serdeczne wspieranie się braci i sióstr.
"Rodzina Dominikańska" jest więc wspólnotą braci, mniszek, sióstr życia apostolskiego, członków instytutów świeckich, fraterni kapłańskich i laickich, wspólnot włączonych do Zakonu, które ze względu na ten sam charyzmat otrzymały polecenie wypełnienia tej samej misji - kaznodziejstwa i współczucia.
Rodzina dąży do ustanowienia Zakonu. Chodzi o założenie takiego "zakonu", w którym rola i odpowiedzialność poszczególnych członków są ustalane wewnątrz tego organizmu, w którym każdy [brat] i każda [siostra] znajdują swe miejsce. Inne osoby mogą uważać się za członków Rodziny Dominikańskiej. Zostały one zachęcone misją Zakonu, w której odnajdują swe dążenia, a także poparcie indywidualne lub ze strony różnych wspólnot. Z tej racji Rodzina Dominikańska może być uważana za ruch otwarty na nowe formy życia i posłannictwa (Rzym 271).



Międzynarodowa Komisja Rodziny Dominikańskiej

149. Międzynarodowa Komisja Rodziny Dominikańskiej jest organem doradczym zwołanym przez generała Zakonu i składającym się z tegoż generała, Promotora Mniszek, Promotora Laikatu i przedstawicielki Dominican Sisters International.

Polecenia

150. Mianowanie Asystenta ds. Rodziny Dominikańskiej, zgodnie z prośbą Kapituły w Caleruega (Caleruega n. 94), było proroczą odpowiedzią na potrzeby Rodziny. Nowe czasy oznaczają nowe wyzwania, tak więc konieczność udzielenia aktualnej odpowiedzi, biorącej pod uwagę współpracę, skłania nas do złożenia następujących propozycji.
Prosimy, aby Międzynarodowa Komisja Rodziny Dominikańskiej wzięła pod uwagę następujące punkty:
1. Popieranie współpracy Rodziny Dominikańskiej w projektach misyjnych podlegających Zakonowi
2. Animacja i pomoc wobec wszystkich wspólnot Rodziny Dominikańskiej na świecie
3. Koordynacja pracy wykonywanej przez Sekretariaty Rodziny Dominikańskiej na poszczególnych terenach
4. Organizacja krajowych i międzynarodowych okresowych spotkań przedstawicieli i członków wspólnot wchodzących w skład Rodziny Dominikańskiej
5. Podział pracy wykonywanej przez Rodzinę Dominikańską na jej poszczególnych terenach


Spotkanie ogólne Rodziny Dominikańskiej

Prośby i gratulacje

151. Prosimy generała Zakonu o powołanie Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego Spotkania Rodziny Dominikańskiej roku 2000 - nie więcej niż dziesięciu członków - którego zadanie polegałoby na koordynacji planowania i organizacji wyżej wymienionego Spotkania.

152. Gratulujemy istniejącym już prowincjalnym, regionalnym i krajowym komisjom/radom/sekretariatom/zgromadzeniom Rodziny Dominikańskiej i jednocześnie zachęcamy do tworzenia ich w prowincjach, regionach i krajach, gdzie jeszcze nie istnieją.

153. Prowincjalne, regionalne i krajowe komisje/rady/sekretariaty/zgromadzenia Rodziny Dominikańskiej, a tam, gdzie wyżej wymienione nie istnieją - prowincjałowie, wikariusze generalni, regionalni i prowincjalni - zwołają posiedzenie przedstawicieli Rodziny Dominikańskiej. Na posiedzeniu tym zostaną omówione i przygotowane propozycje dotyczące Spotkania, które zostaną przesłane do Międzynarodowego Komitetu powołanego przez generała.

154. Gratulujemy ducha współpracy, który natchnął do tworzenia nowych struktur i projektów, jak Dominican Sisters International, Komisja Mniszek i Międzynarodowy Dominikański Ruch Młodzieżowy.

155. Przy planowaniu i organizacji Spotkania w 2000 roku zachęcamy do korzystania z nowoczesnych środków przekazu.


Mniszki

Oświadczenie

156. Zgodnie z duchem punktu 95 Kapituły Generalnej w Caleruega uznajemy obecność i udział mniszek w ostatnich kapitułach generalnych za niezwykle pozytywne.

Prośby

157. Prosimy generała Zakonu, aby w dalszym ciągu pracował nad kwestią władzy generała i Kapituły Generalnej nad mniszkami i realnymi skutkami tego zwierzchnictwa w rządach mniszek oraz konsekwencjami wypływającymi z demokratycznej zasady "to, co dotyczy wszystkich, winno być przez wszystkich zdecydowane".

158. Prosimy, aby w dalszym ciągu na Kapituły Generalne zapraszane były mniszki, reprezentujące różne części świata - nie więcej niż dziesięć.

159. Prosimy generała Zakonu, by zgodnie z procedurami ustalonymi w n. 182 LCM, mianował komisję, która zajęłaby się pracą nad przejrzeniem i zmianami w LCM.


Międzynarodowy Dominikański Ruch Młodzieżowy

Deklaracje i wezwania

160. Cieszymy się z rozwoju Międzynarodowego Dominikańskiego Ruchu Młodzieżowego (MIJD) jako znaku działania Ducha Świętego w naszych czasach. Ruch ten przyczynia się do odnowy Zakonu.

161. MIJD składa się z grup tworzonych przede wszystkim przez młodzież świecką, która zdecydowała się być uczniami Chrystusa, stosując w swoim życiu podstawowe dominikańskie wartości: modlitwę, studium, wspólnotę i głoszenie Ewangelii.

162. Uznajemy ich za członków Rodziny Dominikańskiej i wzywamy wszystkie wspólnoty do udzielania im swego poparcia (por. Caleruega n. 97).

163. Wzywamy nasze wspólnoty, szczególnie nasze domy formacyjne i inne, zajmujące się pracą z młodzieżą, do poparcia tego ruchu.

164. Wzywamy członków MIJD do budowania więzi z innymi wspólnotami poprzez uczestnictwo w różnych misjach Zakonu. Zachęcamy członków Rodziny Dominikańskiej, a szczególnie braci Zakonu, do życzliwego przyjęcia młodych z MIJD jako współpracowników.

165. Biorąc pod uwagę zaangażowanie we wspólną misję Zakonu, zachęcamy członków MIJD do traktowania formacji jako integralnego elementu powołania.


Międzynarodowy Ruch Wolontariuszy Dominikańskich

166. Wśród członków Rodziny Dominikańskiej znajdują się ludzie świeccy, którzy coraz silniej wyrażają chęć udziału w głoszeniu Ewangelii, tak, jak tego chciał dla swych synów i córek św. Dominik. Dążenie to uwidacznia się w wielu różnych grupach. Czyż nie jest to właśnie odpowiedni moment do stworzenia dominikańskim laikom, szczególnie młodym, możliwości pracy na odległych misjach i realizacji powołania do głoszenia Dobrej Nowiny w "nowym świecie"? W odpowiedzi na potrzeby laikatu, zwłaszcza młodzieży, trwają prace nad projektem Wolontariuszy Dominikańskich. Powodzenie tego projektu zależeć będzie w dużej mierze od poparcia, jakiego udzieli mu cała Rodzina Dominikańska.

Oświadczenia i polecenia

167. Gratulujemy prowincjom, zgromadzeniom i regionom, gdzie jest obecna Rodzina Dominikańska, które stworzyły i rozwinęły programy Wolontariuszy Dominikańskich.

168. Aby zachęcić laikat do zaangażowania się w naszą działalność, zwłaszcza w posłannictwo solidarności i sprawiedliwości względem ludzi z marginesu społecznego, polecamy utworzenie Międzynarodowego Ruchu Wolontariuszy Dominikańskich. Chcielibyśmy, żeby pozostawał on w zgodzie z charyzmatem św. Dominika, zwłaszcza jeśli chodzi o misyjną postawę współczucia.

169. Chcielibyśmy, aby ten projekt wniósł do Rodziny Dominikańskiej doświadczenie współpracy przy zwoływaniu, formacji i wysyłaniu wolontariuszy kierowanych w ramach misyjnych programów dominikańskich do różnych części świata.

170. Zachęcamy prowincjałów oraz wikariuszy generalnych i regionalnych do tworzenia i popierania na swych terenach Międzynarodowego Ruchu Wolontariuszy Dominikańskich. Zapraszamy również pozostałe wspólnoty Rodziny Dominikańskiej do przyłączenia się do tego projektu. Tam, gdzie nasze siostry zapoczątkowały takie programy, zachęcamy braci do podjęcia współpracy.


Promotor laikatu

Polecenie

171. Polecamy, by generał Zakonu wyznaczył Promotora Laikatu, najlepiej osobę świecką, która:
1. będzie reprezentować laikat na szczeblu międzynarodowym.
2. pomoże ustanowić więzi pomiędzy poszczególnymi grupami wewnątrz Laikatu Dominikańskiego,
3. zachęci świeckich do tworzenia organizacji regionalnych i kontynentalnych.


Ruchy stowarzyszone ze Zgromadzeniami Sióstr

Gratulacje i oświadczenia

172. Cieszymy się z istnienia ruchów stowarzyszonych ze zgromadzeniami sióstr dominikanek. Do ruchu tego należą ludzie świeccy, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, którzy, zgodnie z doświadczeniem sióstr, zaangażowani są w misję dominikańską. Członkowie ci uznają podstawowe wartości dominikańskie: modlitwę, studium, wspólnotę i służbę.

173. Uznajemy, że przełożone generalne zgromadzeń sióstr dominikanek mają prawo przyjmowania przedstawicieli laikatu na członków Rodziny Dominikańskiej.


Ludzie świeccy zrzeszeni z zakonnikami

174. W wielu miejscach utworzyły się grupy świeckie, różniące się od tradycyjnych wspólnot dominikańskich. Nie chodzi im zazwyczaj o przynależność do konkretnej struktury, lecz o udział w misji Zakonu, przyłączając się osobiście lub z rodziną do wspólnoty braci i ich działalności.

Polecenia

175. Polecamy prowincjałom i ich radom wykorzystanie możliwości oferowanych przez Kapitułę Generalną w Avila (nn. 85 B, 88, 89) w celu przyjęcia ich [tzn. grup świeckich - por. n. 174] do Rodziny Dominikańskiej.

176. Polecamy prowincjałom i ich radom, jak też przełożonym generalnym ustanowienie podstawowych kryteriów przyjęcia, które połączyłyby w sobie cztery filary życia dominikańskiego: modlitwę, studium, wspólnotę i służbę.


Sugestie dotyczące niektórych podstawowych kryteriów uznawania i przyjmowania nowych grup

Polecenie

177. Celem wyjaśnienia podstawowych kryteriów przedstawiamy następujące sugestie:
1. udział w dominikańskim posłannictwie głoszenia Słowa Bożego,
2. udział i aktywna współpraca w konkretnym urzeczywistnianiu lokalnej i powszechnej misji Zakonu,
3. władza, która odzwierciedla demokratyczną i wspólnotową tradycję Zakonu,
4. wspólnota życia i modlitwy, jedność całego Zakonu w modlitwie; formacja i studium dla posługi zbawienia i zadań apostolskich, do których zostali powołani,
5. znajomość historii Zakonu, jego korzeni i duchowości,
6. zaangażowanie się, przynajmniej na jakiś czas, w misję Zakonu, wyrażające się poprzez śluby, zobowiązanie lub inny rodzaj formalnego zaangażowania,
7. oprócz przyjęcia ich przez przełożone generalne, w przypadku ruchów związanych ze zgromadzeniami sióstr, a przez generała Zakonu, w przypadku grup związanych z braćmi lub innych, chcących przynależeć do Zakonu, powinny zostać uznane przez komisję/radę/sekretariat/zrzeszenie miejscowej Rodziny Dominikańskiej.


Święto św. Wincentego Ferreriusza

Polecenie

178. Polecamy, by Komisja Liturgiczna Zakonu dokonała niezbędnych formalności mających na celu przeniesienie święta św. Wincentego Ferreriusza poza okres wielkopostny, aby dzień ten można było właściwie obchodzić.