MODLITWA JUBILEUSZOWA
na 800-lecie Zakonu


Boże, Ojcze miłosierdzia,
który powołałeś św. Dominika
na pełnego wiary
wędrownego kaznodzieję
i głosiciela łaski;
wylej na nas
Ducha Chrystusa Zmartwychwstałego,
abyśmy przygotowując się
do Jubileuszu Zakonu,
wiernie i z radością głosili
Ewangelię pokoju.

Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Akta kapituły generalnej w Providence


O Rodzinie Dominikańskiej

Witalność, różnorodność i wspólnota

407. Podczas naszych kapituł generalnych zawsze rozmawiamy również o Rodzinie Dominikańskiej. Nie traktujemy jej przedmiotowo, jak gdyby była jedynie kolejnym tematem do omówienia. Ma ona dla nas większe znaczenie: we wspólnocie wymieniamy bogate doświadczenia dotyczące naszego życia i powołania, dzielone z mniszkami, braćmi, siostrami i świeckimi, kobietami i mężczyznami, a także z młodzieżą. Łączy nas wszystkich głęboka miłość do Dominika oraz silna potrzeba głoszenia Dobrej Nowiny.

408. Kilka lat temu, podczas kapituły w Meksyku [1992], stwierdzono, w odniesieniu do przeszłości, fakt, który dziś potwierdza się i wzrasta w naszej rzeczywistości: "Od około 30 lat stwierdzamy odrodzenie i rozwój dawnej rzeczywistości: Rodziny Dominikańskiej" (116). W ostatnich latach nasza rodzina wzrasta i powiększa się. Generał Zakonu, br. Buenaventura García de Paredes [1926], mówił, że "krew św. Dominika płynie w żyłach wszystkich jego synów i córek duchowych". Dziś płynie ze wzmożoną siłą. Międzynarodowe Sympozjum Rodziny Dominikańskiej, które odbyło się w kwietniu 1983 roku w Bolonii oraz wielkie i niezwykle owocne Ogólne Spotkanie Rodziny Dominikańskiej w październiku 2000 roku w Manili potwierdzają to ożywienie.

409. Rodzina Dominikańska rozwija się bardzo dynamicznie. Jeżeli porównamy ją do drzewa, możemy powiedzieć, że jego gałęzie są coraz gęstsze i zapowiadają obfite plony. Oczywiście nie wszystkie gałęzie rosną w tym samym tempie i z jednakową siłą. Pojawiają się nowe zielone pączki będące zapowiedzią nowych owoców, zaś stare gałęzie rozwijają się w uzasadnionym oczekiwaniu większych owoców. Mamy rzeczywiście głębokie korzenie, wywodzące się z życiodajnego charyzmatu Dominika. Cieszymy się z tego, że żyjemy w pełni i wciąż zaskakuje nas nasz rozwój. Dziękujemy Bogu za to, podobnie jak za wielką siłę przyciągania, jaką cieszy się charyzmat Dominika w naszych pełnych niepewności, ale i nadziei, czasach.

410. W Rodzinie Dominikańskiej, dzięki jej rozwojowi i różnorodności, współistnieją różne sposoby realizacji charyzmatu i powołania kaznodziejskiego, które nawzajem się uzupełniają, a tym samym wzmacniając i wzbogacając wspólną misję. Różnorodność ta, wywodząca się z wieloletniego doświadczenia charyzmatu dominikańskiego, stanowi dla nas ogromne bogactwo, gdyż różnice w stylu życia i działania sprawiają, że wzajemnie się uzupełniamy, ubogacając nasze życie oraz nadając wyrazu, siły i wiarygodności naszej wspólnej misji.

411. Obchodząc nasze święta, wspólnie się modląc, wymieniając refleksje i w końcu podejmując wspólne misje, odkrywamy, że jesteśmy rodziną. Wspólnota i misja stanowią łączący nas węzeł. Mniszki i bracia, świeccy i siostry, mężczyźni i kobiety, wszyscy przechodzimy tę samą drogę, głosząc różnymi głosami to samo Słowo. Każdy z nas w inny sposób realizuje swoje powołanie: składając śluby i przyrzeczenia lub też nie, żyjąc w klasztorze mniszym, w konwencie, w rodzinie i podejmując różne zawody. Jednak wszyscy czujemy się bratersko zjednoczeni w naszym powołaniu i jednomyślnie uznajemy "za następcę św. Dominika generała Zakonu, będącego źródłem i znakiem jedności Rodziny Dominikańskiej" (Bolonia 146), a "poza kapitułą generalną, za jedyną osobę, która zapewnia i rozwija wierność duchowi św. Dominika" (Dokument z Bolonii dotyczący Rodziny Dominikańskiej, 3.2)


Niektóre trudności


412. Stwierdzamy jednocześnie, że w niektórych miejscach występują na łonie Rodziny Dominikańskiej dwuznaczności i napięcia zakłócające współżycie i zagrażające wspólnej misji (por. Sprawozdanie Generalnego Promotora Laikatu Dominikańskiego B, 1). Wynikają one między innymi z pewnej niechęci do nowości i z braku odpowiedniego rozeznania ze strony członków naszej Rodziny.

413. Niektórzy członkowie Rodziny Dominikańskiej zaniepokojeni są dwuznacznością, istniejącą ich zdaniem pomiędzy pojęciami "Zakon Dominikański" i "Rodzina Dominikańska". Dlatego też wyrażają prośbę do kapituły generalnej o wyjaśnienie istniejących pomiędzy nimi różnic, a także stosunków, jakie mają się między nimi nawiązać. Inni chcieliby poznać nie tyle analizę aspektów prawnych, co możliwości rozszerzenia współpracy.

414. Tego typu trudności pojawiają się zwykle w momencie, kiedy powstaje coś nowego i wydaje się nam, że tak właśnie jest w naszym przypadku. Duch Święty nieustannie powołuje w Kościele różne formy życia ewangelicznego, zawsze w inny, często zadziwiający sposób. Musimy przyjmować je z radością, uczyniwszy wcześniej właściwe rozeznanie. Autentyczność nowości, czyli nowych fundacji pragnących czerpać z bogactwa charyzmatu dominikańskiego, gwarantują w naszej wspólnocie generał Zakonu i kapituła generalna. Dlatego też niezwykle istotne jest, by żaden z członków Rodziny Dominikańskiej nie wypowiadał się czy działał w sposób przypisujący ten charyzmat tylko jednej grupie, czyli tak, żeby nie mógł być on "rozdzielony" w sposób właściwy i sprawiedliwy.


Zakon Kaznodziejski i Rodzina Dominikańska

415. Charyzmat Dominika, dar Boga dla Kościoła, jest jedyny i niepodzielny: łaska głoszenia, wyrastająca i czerpiąca z kontemplacji. Charyzmat ten, ze względu na wielką siłę oddziaływania, objawia się stopniowo z upływem czasu za pomocą wciąż nowych środków wyrazu i bogactw, stając się jednocześnie konkretną rzeczywistością historyczną. Dzięki różnym sposobom i stopniom życia apostolskiego wciąż wprawia w zachwyt kobiety i mężczyzn, młodzież i dorosłych, wierzących w Chrystusa i świadków Królestwa Bożego.

416. Nazwa "Zakon Kaznodziejski" oznacza osoby powołane przez Ducha Świętego, których sposób życia, zatwierdzony przez Kościół, wynika ze szczególnego charyzmatu danego św. Dominikowi. Nazwa "Rodzina Dominikańska" oznacza wzajemne zbliżenie w celu uzyskania jak największej jedności tych wszystkich, którzy są powołani przez tego samego Ducha do uczestniczenia na różne sposoby w tym charyzmacie. Na kolejnych etapach historii łączenie tych dwóch pojęć stanowi jednolity proces, przebiegający bez zakłóceń. W Rodzinie Dominikańskiej wszyscy czujemy się złączeni i zjednoczeni przez jedyną misję głoszenia "słowa Bożego, szerząc po całym świecie Imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa" (KKZ l, I), jak powiedział Dominik.

417. Wraz z upływem czasu z pnia Zakonu rodzą się nowe Zgromadzenia, określające własny styl życia i misję, wzorując się na cechach charakterystycznych dla charyzmatu dominikańskiego i przyjmując odmienne reguły prawne, w zależności od epoki. Obecnie: 1. Bracia składają śluby posłuszeństwa Generałowi Zakonu "według ustaw Braci Kaznodziejów" [KKZ 17, II]; mniszki ślubują posłuszeństwo generałowi Zakonu [KKZ 143] i są złączone z braćmi w sensie duchowym. Ich związki prawne z Zakonem określone są w ich własnych, Konstytucjach [LCM]. Świeccy "przyłączają się do Zakonu" (Reguła Fraterni Świeckich św. Dominika. 2). Wstępując do Fraterni Świeckich św. Dominika składają swe przyrzeczenia generałowi Zakonu i postępują według uznanej przez Kościół "Reguły Fraterni Świeckich św. Dominika" (Reguła). Podobnie Dominikańskie Fraternie Kapłańskie starają się "kształtować swe życie i posługę kapłańską według ducha św. Dominika" [KKZ 149, II].
2. Siostry należące do różnych Zgromadzeń Dominikańskich, tak licznych w naszej Rodzinie, poprzez bogactwo charyzmatów własnych Zgromadzeń uczestniczą w misji i w charyzmacie Zakonu, choć nie mają bezpośrednich związków prawnych z generałem Zakonu. Ich Zgromadzenia, agregowane do Zakonu przez generała Zakonu, zachowują całkowitą suwerenność i mogą przedstawiać kapitule generalnej braci swoje prośby i sugestie dotyczące Rodziny Dominikańskiej [KPK 580; por. KKZ 415, III]. Agregowane do Zakonu Instytuty Świeckie przyjmują na siebie obowiązek głoszenia Ewangelii w świecie, zgodnie z duchem św. Dominika [KKZ 147].
3. Przyległe Stowarzyszenia wymienione w KKZ (152 i załącznik 4), nowe grupy mogące być uznane przez kapituły prowincji braci lub przez prowincjałów wraz z radami (Avila, 89), lub też przez przełożone generalne Zgromadzeń Sióstr (KPK 303; Bolonia, 173), członkowie różnych grup należących do Dominikańskiego Ruchu Młodzieżowego i wiele innych osób, które bez formalnej przynależności do jakiejkolwiek grupy na wiele sposobów uczestniczą i współpracują z misją Zakonu. Nasza Rodzina jest zawsze otwartym domem, nieustannie przyjmującym nowych członków, dlatego też kapituła w Bolonii stwierdzała, że Rodzina Dominikańska może być uważana za ruch otwarty na nowe formy życia i misji.

418. "Zakon Kaznodziejski" składa się z tych, którzy poprzez profesję (tzn. ci, którzy podążają drogą rad ewangelicznych, tj. mniszki i bracia) lub przyrzeczenia (tj. członkowie fraterni świeckich i kapłańskich, zobowiązujących się do prowadzenia ewangelicznego stylu życia, adekwatnego do ich sytuacji życiowej) składane na ręce generała włączają się do Zakonu (por. KPK 303 i 614; KKZ 142 i 149; LCM l, 2); Reguła, 2). Ich przyłączenie się do Zakonu wymaga zobowiązania się do prowadzenia szczególnego, dominikańskiego stylu życia, które jest uznane przez Kościół, i wzoruje się na życiu Dominika.

419. Zarówno siostry, jak i członkowie Instytutów Świeckich, Fraterni Świeckich i Kapłańskich, mniszki i bracia, mogą z różnych tytułów być uważani za członków Zakonu Kaznodziejskiego, w szerokim rozumieniu słowa "Zakon", obejmującym wszystkich, którzy zobowiązują się do prowadzenia szczególnego rodzaju życia, wzorowanego na życiu i misji św. Dominika i uznanego przez Kościół, każdy z nich zgodnie ze swymi warunkami i z suwerennością ustanowioną przez własne ustawy (por. Madonna dell'Arco, nr 225).

420. O ile nazwa "Zakon" oznacza konkretną organizację prawną, o tyle słowo "Rodzina" przywodzi na myśl doświadczenie wzajemnej przynależności, po której rozpoznajemy się i wspieramy niczym bracia i siostry, my wszyscy, którzy uznajemy św. Dominika za wspólnego Ojca. Pojęcie to, zawarte w Konstytucjach przez kapitułę generalną w 1968 roku (KKZ l, IX), obrazuje dawną rzeczywistość, która pragnie być przeżywana na nowo. Ujawnia braterską wspólnotę pomiędzy poszczególnymi gałęziami i uświadamia nam, że rzeczywistość ta pociąga za sobą głębokie wzajemne związki i konkretne postawy dopełniania się i współpracy, wzajemnego szacunku i poszanowania godności każdego, w zgodzie z odrębnością i szczególnym charakterem każdej grupy. Różnice te wynikają z charakteru naszej misji, wymagającej różnych, uzupełniających się posług (Quezon City, 65).

421. Generał Zakonu, jako stojący na czele Zakonu następca św. Dominika, zajmuje w Rodzinie Dominikańskiej zasadnicze miejsce jako "źródło i znak jedności". Jednakże "mimo iż generał Zakonu odgrywa jednakową we wszystkich gałęziach rolę strażnika wierności duchowi św. Dominika, należy pamiętać, że jego związki z nimi opierają się na różnych zasadach" (Bolonia, 146).


Wezwania

422. Wzywamy braci i zachęcamy wszystkich pozostałych członków Rodziny Dominikańskiej do "zmiany sposobu myślenia", do której zachęcała kapituła generalna w Bolonii [1998 J (34, 3) w celu nawiązania jeszcze ściślejszych związków braterskich. Wzywamy braci również do tego, by ze szczególną troską i uwagą przyjmowali małżeństwa, rodziny i młodzież, zachęcając ich do czynnego udziału w liturgii, modlitwie i studium, a tym samym do współpracy w misji, dzięki której wzbogacamy się nawzajem z korzyścią dla wspólnej służby, jaką jest głoszenie Słowa Bożego.

423. Wzywamy wszystkich członków Rodziny Dominikańskiej do wspólnego przeżywania naszej misji Kaznodziejów w atmosferze braterstwa, dialogu i wolności. "Aby rzeczywiście stać się rodziną kaznodziejską - mówił generał Zakonu, br. Timothy Radcliffe - musimy uznać autorytet innych ludzi. Ja muszę uznać autorytet siostry, która przemawia z pozycji swojego doświadczenia jako kobiety, a także jako profesora i teologa. Muszę uznać autorytet świeckiego dominikanina, który o wielu rzeczach wie wiele więcej, aniżeli ja: być może o małżeństwie, o jakiejś dziedzinie nauki czy sztuki. Jeśli uznamy autorytet innych ludzi, będziemy rzeczywiście rodziną kaznodziejską. Razem możemy zdobyć autorytet, jakiego żaden z nas nie posiada w pojedynkę. Musimy odnaleźć nasz wspólny głos" (List br. Timothy Radcliffe'a. generała Zakonu, Błogosławić, wielbić i głosić. Misja Rodziny Dominikańskiej. Manila, 2000).


Wezwania i polecenia dotyczące współpracy

424. "Współpracować - mówiła kapituła w Meksyku (116) - oznacza pracować razem. Dotyczy to każdej rodziny, a szczególnie Rodziny Dominikańskiej, która ma wspólną, 'szczególną misję głoszenia Słowa Bożego' [Dokument z Bolonii 4.1]. Kapituła kładzie szczególny nacisk na wspólną godność i równość wszystkich członków Rodziny Dominikańskiej, mężczyzn i kobiet, duchownych i świeckich oraz zaleca, by współpraca między nimi, już częściowo osiągnięta z zadowalającymi wynikami, była dalej rozwijana i kwitła na wszystkich polach [...]. Tak więc, w oparciu o jedność i różnorodność, Rodzina Dominikańska stanie się dla dzisiejszego świata znakiem proroczym, gdyż rodzimy się w rodzinie, wzrastamy jako rodzina i jesteśmy misją jako rodzina". W tym duchu przedstawiamy następujące wezwania i polecenia:


Na poziomie strukturalnym

Wezwanie

425. Jako że nie jest jeszcze możliwe powołanie komisji złożonej z reprezentantów wszystkich gałęzi Rodziny Dominikańskiej na szczeblu międzynarodowym, wzywamy generała Zakonu do popierania wspólnej pracy poszczególnych promotorów działających w ramach Rodziny Dominikańskiej (Promotor RD, mniszek, laikatu) i do dalszego wspierania spotkań z innymi gałęziami Rodziny, szczególnie z tymi, które mają już zasięg międzynarodowy, jak DSI.

Polecenie

426. Ponawiamy wezwanie kapituły z Meksyku (121), zgodnie z którym polecamy powołać na poziomie krajowym i / lub prowincjonalnym:
1. Komisję złożoną z przełożonych generalnych męskich i żeńskich dominikańskich zgromadzeń zakonnych, przewodniczącego Rady Kraju lub Prowincji Dominikańskich Fraterni Świeckich oraz przedstawicieli innych uznanych grup świeckich w celu wymiany informacji, projektów, przedstawiania potrzeb i dzielenia się różnego rodzaju środkami, a tym samym wspierania współpracy i wspólnej misji wśród wszystkich gałęzi Rodziny Dominikańskiej. Komisja nie ma władzy prawnej nad swoimi członkami.
2. Sekretariaty Rodziny Dominikańskiej, których struktura i zadania określone zostaną przez wyżej wymienioną Komisję.

Fundacje i projekty

Wezwanie

427. Jako że "nasza tożsamość objawia się w naszej współpracy" (Bolonia 34, 2), uważamy, że nowe fundacje i nowe projekty są uprzywilejowanymi polami do współpracy. Wzywamy, by w miarę możliwości były one planowane, realizowane i oceniane w duchu współpracy.

Dzielenie się kosztami

Polecenie

428. Polecamy jednostkom współpracującym w ramach Rodziny Dominikańskiej, by planując wszelkie inicjatywy brały pod uwagę ich konsekwencje ekonomiczne i dzieliły się kosztami proporcjonalnie.

Dzień Rodziny Dominikańskiej

Polecenie

429. Polecamy, by bracia, we współpracy z innymi gałęziami Rodziny Dominikańskiej, obchodzili doroczny Dzień Rodziny Dominikańskiej. Jego celem jest przypominanie o naszej wspólnej misji i świętowanie jej. W zależności od miejsca należałoby wybrać najbardziej odpowiednią datę. Sugerujemy dzień Wszystkich Świętych Dominikańskich (7 listopada) lub inny sąsiadujący z tą datą.

Spotkania Rodziny Dominikańskiej

Polecenie 430. Biorąc pod uwagę propozycje Międzynarodowego Spotkania w Manili polecamy kontynuować pracę nad organizacją Spotkań na skalę kontynentalną, subkontynentalną, krajową lub regionalną, w zależności od decyzji odpowiednich jednostek koordynujących wyżej wymienioną pracę. Polecamy, by organizacja tych Spotkań, zarówno jeśli chodzi o ich cele, jak o sposób ich przeprowadzania oraz skład, wzorowana była na doświadczeniach Sympozjum w Bolonii (1983) i Spotkania w Manili (2000). Po tych Spotkaniach możliwe jest zorganizowanie ewentualnego II Spotkania Międzynarodowego.

Solidarność w ramach Rodziny Dominikańskiej

Wezwanie

Żyjąc w świecie globalizacji, który często odrzuca biedną większość społeczeństwa, Rodzina Dominikańska ma ogromne możliwości wykonywania niezliczonych gestów solidarności, w znacznie szerszym zakresie, niż tylko w ramach danej gałęzi. Z satysfakcją stwierdzamy, że pewne akty solidarności zostały już dokonane. Wzywamy braci i zachęcamy wszystkich członków Rodziny Dominikańskiej do wykonywania kolejnych gestów solidarności, takich jak dzielenie się środkami ekonomicznymi, możliwościami kształcenia, informacjami i innymi.

Priorytetowe pola współpracy

Polecenie

Biorąc pod uwagę zalecenia Spotkania w Manili, chcielibyśmy wymienić kilka priorytetowych pól współpracy.

431. Sprawiedliwość, pokój i integralność stworzenia: w obliczu tak częstych nadużyć przeciwko sprawiedliwości, pokojowi i nienaruszalności stworzenia polecamy, byśmy wspólnie dążyli do następujących celów:
1. Dzielić się informacjami, doświadczeniami, metodami działania. Wspólnie zastanawiać się nad tym, co możemy zrobić w tych kwestiach, biorąc pod uwagę nasze zamiłowanie do prawdy i wynikające z niego zobowiązania.
2. Otrzymywać niezbędną pomoc od Promotorów Sprawiedliwości i Pokoju.
3. Być świadomymi konsekwencji, jakie pociąga za sobą nasze zamiłowanie do prawdy w dzisiejszych czasach, kiedy systemy gospodarcze prowokują nieograniczoną konsumpcję i zagrażają integralności stworzenia.

Wezwanie i polecenia

432. Formacja:
1. Wzywamy braci i zachęcamy członków Rodziny Dominikańskiej do dzielenia się, z korzyścią dla formacji początkowej i stałej nas wszystkich, źródłami na temat wspólnego charyzmatu Zakonu i jego historii, a także historii i charyzmatu poszczególnych gałęzi Rodziny Dominikańskiej.
2. Wiadomo nam, że w wielu miejscach istnieją dokumenty, materiały, strony internetowe oraz osoby mogące przyczynić się do formacji Rodziny Dominikańskiej, ale często pozostają nieznane, nawet we własnym regionie. Aby wykorzystać to bogactwo, mając na uwadze przede wszystkim, ale nie tylko, osoby świeckie, polecamy promotorowi Rodziny Dominikańskiej przygotowanie bazy danych na temat życia dominikańskiego, historii Zakonu i jego charyzmatu. Uważamy, że Internet może być narzędziem niezwykle użytecznym w realizacji tego celu, gdyż jest on już z powodzeniem wykorzystywany przez niektóre jednostki Rodziny Dominikańskiej.
3. Z radością przyjmujemy informacje o wprowadzonym w krajach azjatyckich doświadczeniu wspólnej formacji formatorów. Polecamy, by służyło ono za przykład innym regionom, gdzie w uzasadnionych przypadkach należy włączyć do tego doświadczenia również formatorów laikatu dominikańskiego.
4. Popieramy wprowadzone w niektórych regionach przez siostry i braci inicjatywy formacyjne, polegające na dzieleniu wspólnych miejsc formacji początkowej. Polecamy, by w okresie formacji początkowej wprowadzać w życie to doświadczenie w miarę możliwości we wszystkich regionach.
5. Polecamy, by poszczególne regionalne jednostki Rodziny Dominikańskiej, które posiadają uniwersytety, wydziały, instytuty lub szkoły, udostępniły członkom Rodziny odpowiednie środki, umożliwiające rozwój ich formacji dominikańskiej.

Polecenie

433. Duszpasterstwo młodzieży: Polecamy braciom i zachęcamy pozostałych członków Rodziny Dominikańskiej, by duszpasterstwo młodzieży należało do priorytetów naszej wspólnej misji.

Wezwanie

434. Środki przekazu: 1. Istnieje już wiele inicjatyw wspomagających komunikację w ramach Rodziny Dominikańskiej. Wzywamy odpowiedzialnych za nie do rozwijania i udoskonalania tej dziedziny.
2. Polecamy promotorowi Internetu stworzenie portalu informującego, w jaki sposób bez trudności dotrzeć do interesujących dla Rodziny Dominikańskiej wiadomości.

Polecenia

435. Dziękujemy za przygotowane przez komisję powołaną przez kapitułę generalną w Bolonii (42) sprawozdanie dotyczące "charyzmatu głoszenia u kobiet i mężczyzn z Zakonu Kaznodziejskiego". Polecamy asystentom ds. życia umysłowego i ds. życia apostolskiego dalszą pracę nad tą kwestią, korzystając z pomocy ekspertów z różnych stron świata.

436. Polecamy członkom Rodziny Dominikańskiej, mężczyznom i kobietom, by współpracowali podejmując głoszenie w takich dziedzinach, jak rodzina, wartości społeczne, chrześcijański wymiar gospodarki i polityki czy formacja młodzieży oraz przygotowując i realizując programy radiowe i telewizyjne.

Gratulacje i podziękowania

437. Gratulujemy inicjatyw realizowanych przez międzynarodową organizację Dominican Sisters International [DSI], która przez dobrowolne zjednoczenie sióstr prowadzących życie apostolskie wspiera i umacnia ich wspólnotę i współpracę na poziomie regionalnym, kontynentalnym i międzynarodowym, z korzyścią dla wspólnej misji kaznodziejskiej.

438. Dziękujemy organizatorom Międzynarodowego Spotkania Rodziny Dominikańskiej w Manili oraz Rodzinie Dominikańskiej z Filipin za wszystkie starania mające celu duchowe powodzenie tego Spotkania i jego uroczysty przebieg.

439. Dziękujemy promotorowi generalnemu Rodziny Dominikańskiej za przygotowanie "Katalogu doświadczeń współpracy na łonie Rodziny Dominikańskiej", przedstawionego podczas obecnej kapituły generalnej. Mamy nadzieję, że będzie on uzupełniany i rozpowszechniany w Rodzinie Dominikańskiej.

LAIKAT DOMINIKAŃSKI

440. Cieszymy się z dynamicznego rozwoju licznych Dominikańskich Fraterni Świeckich oraz z powstawania w różnych częściach świata nowych dominikańskich grup świeckich. Ich istnienie jest "źródłem nowego życia dla Zakonu" (Relatio, 6, 5, 2), stanowi też wzbogacenie jego misji. Osiągana przez ludzi świeckich pełna mądrości i zaangażowania świadomość powołania i misji w Kościele, w Zakonie i w świecie, ogromna siła przyciągania charyzmatu dominikańskiego, misja głoszenia Słowa Bożego w zmieniającym się świecie oraz dynamiczny rozwój i zadania apostolskie Rodziny Dominikańskiej stanowią bodźce i ewangeliczną zachętę do przyjmowania na różne sposoby dominikańskiego stylu życia i misji, ze szczególnej pozycji świeckich w Kościele.

441. W niektórych krajach odnawiają się i odmładzają Dominikańskie Fraternie Świeckie (por. Relatio, 6, 5, 1). Jednak nie wszędzie ma to miejsce. Być może zależy to od tego, czy w danym kraju przezwyciężono dawny sposób myślenia, czy też nie, a także od uwagi, zainteresowania i przyjęcia ze strony braci oraz od jakości ofiarowanej kandydatom formacji. Czasami my, bracia, nie rozumiemy, a tym samym nie doceniamy powołania świeckich do Zakonu i do posługi w misji w wielu warstwach świeckiego świata: rodzinnej, politycznej, społeczno-kulturalnej, gospodarczej i w środowisku pracy (por. Lumen gentium nr 31). Ten nasz błąd dostrzeżony został już przez kapitułę w Bolonii (34, 3), a ostatnio również przez generała Zakonu, br. Timothy Radcliffe'a w jego Relatio (n. 34, 3; Relatio, 6, 5, 1).

442. Poza Dominikańskimi Fraterniami Świeckimi pojawiają się nowe dominikańskie grupy świeckie. "Czasami martwimy się, że te nowe grupy spychają na margines fraternie świeckie [...], ale nie może być mowy o jakiejkolwiek rywalizacji. Fraternie mają własne, niezastąpione miejsce w życiu Zakonu" (Relatio, 6, 5, 2), a każda z nowych grup (Dominikański Ruch Młodzieżowy, Międzynarodowy Wolontariat Dominikański, ruchy zrzeszone ze zgromadzeniami sióstr, świeccy zrzeszeni z braćmi itd.) na własny sposób przeżywa podstawowe wartości dominikańskie, jak modlitwa, studium, wspólnota i kaznodziejstwo w różnych środowiskach.

Polecenia i deklaracje

443. Gorąco polecamy braciom, by z zaangażowaniem przyjmowali świeckich dominikańskich, ofiarując im z siebie to, co najlepsze, z korzyścią dla nich i dla misji, a także by byli otwarci na bogactwo, które wnoszą świeccy, posiadający różnorodne doświadczenia życiowe.

444. Opierając się na sugestiach kapituły w Bolonii [n. 177], polecamy spełnienie następujących warunków przyjmowania nowych grup świeckich do Rodziny Dominikańskiej:
1. Uczestnictwo w dominikańskiej misji głoszenia i nauczania Słowa Bożego.
2. Uczestnictwo i aktywna współpraca w konkretnych działaniach lokalnej i uniwersalnej misji Zakonu.
3. Organizacja wyrażająca demokratyczną i wspólnotową tradycję Zakonu.
4. Wspólnota życia i modlitwy, zjednoczenie w modlitwie z całym Zakonem; formacja i nauka dla dzieła zbawienia oraz wykonywanie zadań apostolskich, do których grupy te zostały powołane.
5. Znajomość i przyswojenie historii Zakonu, jego źródeł i duchowości.
6. Przyłączanie się do misji Zakonu, choć bez żadnego zobowiązania formalnego lub też podejmowanie go stopniowo poprzez obietnice lub inne formy zobowiązania czasowego lub stałego.

445. Polecamy promotorowi generalnemu laikatu dominikańskiego, by ze swoimi współpracownikami na poziomie międzynarodowym i krajowym:
1. W pracy z dynamicznie rozwijającymi się i odmładzającymi grupami laikatu dominikańskiego czuwali nad tym, by były one z jednej strony wierne naszej odwiecznej tradycji, a z drugiej - by dominikańska kreatywność była dla nich inspiracją i pobudzała je do działania, tak by we wspólnocie odnalazły swoją tożsamość życia i misji we współczesnym świecie.
2. Poza czuwaniem nad życiem i misją tych grup, zapewniali im jak najlepsze możliwości formacji, gdyż przygotowanie świeckich dominikańskich do misji "wiąże się w naszej tradycji teologicznej z gruntowną formacją. Jest to więcej niż po prostu znajomość życia św. Dominika i św. Katarzyny. Jest to wprowadzenie do naszego sposobu uprawiania teologii, na sposób akademicki lub nie" (Relatio, 6, 5, 1).
3. Dostrzegł konieczność organizowania międzynarodowych spotkań delegatów Świeckich Dominikanów z promotorami Laikatu Dominikańskiego. Celem tych spotkań będzie szukanie sposobów wspierania laikatu na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym, stworzenie jak najlepszych struktur służących temu celowi, wybór tymczasowych delegatów świeckich mających uczestniczyć w tych instancjach Rodziny Dominikańskiej, gdzie nie są jeszcze reprezentowani.

Deklaracja

446. Stwierdzamy, że w Regule Fraterni Świeckich św. Dominika nie przewiduje się możliwości dyspensy lub zwolnienia członków Fraterni po ich wieczystych przyrzeczeniach. Do momentu, kiedy kwestia ta nie zostanie włączona do poprawionej wersji Reguły, deklarujemy, że prowincjałowie mają prawo, na prośbę lokalnych rad fraterni, udzielić dyspensy lub zwolnić członków fraterni po ich przyrzeczeniach wieczystych.

Dominikański Ruch Młodzieżowy

447. Przyjmujemy w całości deklaracje i wezwania kapituły generalnej w Bolonii dotyczące Dominikańskiego Ruchu Młodzieżowego [160-165].

448. Wzywamy braci, by zasięgnąwszy dokładnych informacji na temat Dominikańskiego Ruchu Młodzieżowego, upowszechniali je i rozważali możliwość przyłączenia do niego grup młodzieżowych, z którymi pracują.

449. Wzywamy promotorów Laikatu Dominikańskiego, by zarówno na szczeblu lokalnym, jak i krajowym, kontynentalnym oraz międzynarodowym, włączyli Dominikański Ruch Młodzieżowy w struktury promocji i organizacji Laikatu Dominikańskiego i Rodziny Dominikańskiej.

Międzynarodowy Ruch Wolontariuszy Dominikańskich

450. Przyjmujemy w całości deklaracje i wezwania kapituły generalnej w Bolonii dotyczące Międzynarodowego Ruch Wolontariuszy Dominikańskich [166-170].

451. Sugerujemy odpowiednim osobom, by komitet organizujący i koordynujący prace Międzynarodowego Ruchu Wolontariuszy Dominikańskich rozważył możliwość włączenia sióstr, świeckich i braci, by ten program współpracy rzeczywiście miał wymiar wspólnotowy.