MODLITWA JUBILEUSZOWA
na 800-lecie Zakonu


Boże, Ojcze miłosierdzia,
który powołałeś św. Dominika
na pełnego wiary
wędrownego kaznodzieję
i głosiciela łaski;
wylej na nas
Ducha Chrystusa Zmartwychwstałego,
abyśmy przygotowując się
do Jubileuszu Zakonu,
wiernie i z radością głosili
Ewangelię pokoju.

Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Błogosławiony Henryk Suzo (+ 1366)

Henryk Suzo, wraz z Mistrzem Eckhartem i Janem Taulerem, należy do sławnej szkoły duchowości dominikańskiej, tzw. mistyków nadreńskich. Ten czciciel Bożej mądrości i miłośnik Męki Pańskiej urodził się w pobliżu Konstancji, w Niemczech, prawdopodobnie pod koniec XIII wieku. Jego ojciec był niewierzącym szlachcicem, matka natomiast była bardo pobożną niewiastą. Pochodziła ona z rodziny Seuze, od niej bł. Henryk przyjął nazwisko.
Jako trzynastoletni młodzieniec wstąpił do Zakonu św. Dominika, w konwencie w Konstancji. Z natury delikatny i wrażliwy, przez pierwszych pięć lat pobytu w Zakonie nie był zbyt gorliwy, jednak pouczony światłem Bożej łaski i napełniony mistycznymi darami, rozpoczął surowe życie, znosząc cierpliwie i w milczeniu przeciwności oraz zarzuty pod swoim adresem. Odtąd jego celem stało się upodobnienie do Chrystusa Ukrzyżowanego. Pomimo oschłości wewnętrznych, trwających przez 10 lat, pomimo oszczerstw, wzgardy i niesłusznych kar - nie tracił spokoju ducha i doszedł do głębokiego wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem. Nauczał kontemplacji dusze oddane Bogu, a głosząc kazania przebiegał rozległe przestrzenie Niemiec i Alzacji.
Jest autorem książek, które w ciągu wieków wywierały wielki wpływ na życie duchowe wielu ludzi i dziś również cieszą się wielkim zainteresowaniem szukających pogłębienia życia wewnętrznego. Jego dzieła mistyczne, z których część napisał w języku niemieckim, nadal są cenione i wydawane, szczególnie Zegar Mądrości, w którym pisze o ogołoceniu zmysłów oraz zjednoczeniu z Bogiem poprzez kontemplację doskonałości i cierpień Chrystusa. Dzieła te zjednały mu imię "Doktora ekstatycznego".
Promieniejący miłością i pokorą, ubogacony niebieskimi darami, płonąc miłością do Jezusa, którego imię wyrył sobie na sercu, zmarł w Ulm 25 stycznia 1366 roku. Papież Grzegorz XVI zatwierdził jego kult 22 kwietnia 1831 roku. Jego grób został zniszczony podczas wojen religijnych w XVI wieku. Na obrazach przedstawiany jest często z monogramem Jezusa na piersi.


Z listów bł. Henryka Suzona, prezbitera

Niech się w was święci Imię Boże, ażebyście mogli z radością brać wodę z ran Jezusa Chrystusa. Miłość Boża, prawdziwy pokój, głęboka pokora czerpane z wiernego serca Chrystusowego, radosne zapomnienie w towarzystwie najgodniejszego Syna Boga i Dziewicy niech będą waszym udziałem! - oto, wraz z moim Ojcze nasz, pozdrowienie, które wam ślę w Jezusie Chrystusie.
Wiedzcie, moi drodzy, że dobre uczynki mają przed Bogiem dokładnie tę samą wartość co intencja. Toteż w wielości uczynków zachowujcie jedność intencji. Łaska na tym świecie i chwała w wieczności bardziej zależą od intencji niż od zewnętrznych uczynków, choćby się one wydawały największe i najświętsze.
Starajcie się, jak tylko możecie, o wszystkie cnoty, ale zaufanie pokładajcie nie w nich, lecz w samym Jezusie Chrystusie. Ku Niemu, ku ojczyźnie niebieskiej kierujcie serca, a to życie niech wam będzie słodkim wygnaniem - nie w uczuciowym przeżywaniu, lecz przez głębokie pragnienie, trzymanie się woli Bożej i troskę o Jego chwałę. Dolę i niedolę, ból i przyjemność, uznanie i radość, pohańbienie i odrazę - wszystko to przyjmujcie z ręki Bożej. Trwajcie u Jego stóp przez wzgardę dla siebie, tak całkowitą i głęboką, żeby nikt nie mógł wam okazać większej. Cieszcie się z chwały Chrystusa, Jego tylko miejcie przed oczami i kochajcie, nie szukajcie w niczym siebie. Jemu całkowicie ufajcie, nie ustając w okazywaniu Mu miłości.
Przyjmijcie to, moi drodzy, od Boga i ode mnie, waszego szczerego przyjaciela. Chcecie wyznać swe grzechy? Powiadacie: "Tak, chętnie, drogi bracie!". Nie wyznawajcie cudzych grzechów, nie potępiajcie też tego, kogo nie chcecie naśladować, lecz wszystkich osądzajcie w sobie samych, z głęboką pokorą.
Chcecie odczuwać Boga? - starajcie się przebywać tajemnie w swym wnętrzu. Jeżeli pragniecie otrzymać od Niego nowe światło i łaskę, nauczcie się rozpoznawania Jego darów oraz wdzięczności za każdy otrzymany od Niego dar.
Jeśli chcecie żyć w Bogu i żeby On żył w was, w czasie i wieczności, uczcie się umierania sobie samemu, bo najwznioślejsze życie duszy kryje się w umieraniu przyrodzonej woli.
Ta śmierć polega na wyrzeczeniu się przyjemności i bólu, jak też wszystkiego, w czym z naszego własnego wyboru szukamy przyjemności lub cierpienia. Jej celem jest naśladowanie ubogiego i ogołoconego Chrystusa w nagości i ogołoceniu.
Krótka reguła: Uwalniajcie się pilnie od rzeczy doczesnych, mądrze się oczyszczajcie od stworzeń, bez udawania wznoście się ku niebu razem z Chrystusem, umartwiajcie porządnie i szczerze waszą naturę, bądźcie łagodni w pokorze, a nauczycie się rozeznawania wszelkiej prawdy.
Skończyłem. Żegnajcie!