MODLITWA JUBILEUSZOWA
na 800-lecie Zakonu


Boże, Ojcze miłosierdzia,
który powołałeś św. Dominika
na pełnego wiary
wędrownego kaznodzieję
i głosiciela łaski;
wylej na nas
Ducha Chrystusa Zmartwychwstałego,
abyśmy przygotowując się
do Jubileuszu Zakonu,
wiernie i z radością głosili
Ewangelię pokoju.

Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Bł. Klara Gambacorta, zakonnica (+ 1419)

Tora urodziła się w 1362 r., prawdopodobnie we Florencji lub Wenecji, dokąd wygnano jej rodzinę. Była córką szlacheckiego rodu pochodzącego z Pizy. W zaledwie 7. roku życia została zaręczona ze szlachcicem pizańskim, pięć lat później wydano ją za mąż. Po trzech latach, w wieku lat 15, owdowiała. Od młodości wykazywała pośród wystawnego życia arystokracji pragnienie oddania się Bogu.
Owdowiawszy, natychmiast obcięła sobie włosy i zamknęła się w klasztorze klarysek, gdzie przybrała imię Klary. Wyrwana stamtąd siłą przez rozgniewanego ojca i swoich braci, więziona przez pięć miesięcy, za wstawiennictwem matki uzyskała swobodę i poprosiła o habit dominikański w klasztorze św. Krzyża w Pizie. Jej ojciec, Piotr Gambacorta, stojący przez pewien czas na czele Republiki Pizańskiej, wybudował na jej prośbę nowy klasztor św. Dominika. Zachęcona przez korespondencję ze św. Katarzyną Sieneńską, zaprowadziła tam ścisłą dyscyplinę według reguły Drugiego Zakonu jako zaledwie dziewiętnastoletnia przeorysza. Pragnąc ubóstwa, nie przyjęła spadku ofiarowanego na wyłączną własność klasztorowi przez pewnego bogatego szlachcica, lecz uzyskała przekazanie tego spadku na przytułek dla dzieci. Przywiązywała wielką wagę do wykształcenia własnego i swoich sióstr.
W rozruchach politycznych zabito jej ojca. Nie dała wówczas schronienia swemu rodzonemu bratu i dopuściła, że padł zamordowany na ulicy. Przebaczyła mordercy i w czasie trudnym dla jego rodziny dała schronienie jego wdowie i córkom.
Klasztor popadł w niespodziewanie trudne warunki materialne. Zgnębiona nieszczęściem, Klara ciężko zachorowała. Zmarła 17 kwietnia 1419 r. wśród płaczących sióstr. Jej ciało spoczywa w kościele przy klasztorze św. Dominika w Pizie. Jej kult zatwierdził Pius VIII 24 kwietnia 1830 roku.