Strona główna

Historia Zakonu
       Pierwsza historycznie udokumentowana wzmianka o Trzecim Zakonie Dominikańskim, zwanym wówczas Zakonem od Pokuty albo Milicją Chrystusową spotykamy w bulli Innocentego III - "Habuisse baiulos" z 28 czerwca 1210 roku. Potwierdzenie istnienia Zakonu w tych czasach można znaleźć w bullach "Praesentati nobis" z 1220 r i "Quum quidam" z 1221 Honoriusza III. Świadectwem tego, że Zakon od Pokuty od samych początków swej długiej historii był związany z Braćmi Kaznodziejami jest bulla "Experimentis" Grzegorza IX, w której poleca braci i siostry opiece błogosławionego Jordana z Saksonii, bezpośredniemu następcy św. Dominika. Ten sam papież jako swój testament dla Milicji Chrystusowej zostawił bullę "Quae omnium" z roku 1235, która zawiera zręby Reguły. Jednak sprawy prawno-kanoniczne Zakonu od Pokuty zostają w pełni uregulowane dopiero w roku 1285, kiedy Munio de Zamora, siódmy generał Zakonu Kaznodziejskiego, nadaje ostateczną Regułę dla braci i sióstr Zakonu od Pokuty. Od tej daty nieprzerwanie aż do 1923 roku ta Reguła jest w użyciu. Nowa Reguła, zwana Drugą, zatwierdzona przez Kongregację do spraw Zakonów (de Religiosis), potwierdzona i aprobowana przez Piusa XI, pozostaje w użyciu do 1972 r., kiedy generał A. Fernandez nadaje nową Regułę, zatwierdzoną jedynie na próbę. W czasie obchodów 700-lecia pierwszej Reguły, odnowiono Regułę, zgodnie ze wskazówkami Vaticanum II i obecnie na całym świecie obowiązuje Reguła Dominikanów Świeckich, zatwierdzona przez Kongregację do Spraw Zakonów i Instytutów Świeckich. Tak więc obecna Reguła jest czwartą z kolei, lecz nie zmienia to ciągłości Zakonu, tylko nadaje współczesne brzmienie jego zadaniom i charyzmatowi.
        Prawdopodobnie Zakon rozwijał się w Polsce od dawna. Wzmianki o tak zwanych katarzynkach w Krakowie z XV wieku świadczą o istnieniu wspólnot trzeciozakonnych. Udokumentowaną prawnie historię posiadamy jednak dopiero od 200 lat. Najstarsze nasze wspólnoty to Krakowska, Lubelska i Bytomska.
       O historii Zakonu najlepiej świadczą Jego święci. Poniższa lista nie wyczerpuje świętych i błogosławionych Zakonu i jest ograniczona tylko do niektórych bardziej znanych tercjarzy dominikańskich:
   Św. Katarzyna ze Sieny - Patronka Zakonu i Doktor Kościoła.
   Św. Małgorzata Węgierska (1242 - 1270)
   Św. Róża z Limy - Patronka Ameryki Południowej (1586 - 1617)
   Św. Zdzisława Berka - Patronka rodzin (1208 - 1252)
   Bł. Imelda - oblatka - patronka I Komunii Św. (1321 - 1333)
   Bł. Małgorzata Sabaudzka - opiekunka wdów (†1464)
   Bł. Stefania Quinzani (1457 - 1530)
   Bł. Maria Mancini (†1431)
   Bł. Katarzyna Ricci (†1590)
   Bł. Magdalena Panateri (1443 - 1503)
   Bł. Pier Giorgio Frassati - patron młodzieży (1901-1925)
   Bł. Bartłomiej Longo - krzewiciel nabożeństwa do MB Różańcowej.
   Bł. Hadrian Fortescue (1476 - 1539)
   Bł. Narcyza od Jezusa (1832 - 1869)
   Konstancja Arpadówna, zapomniana dominikanka ze Lwowa